Jacques Burremans voor zijn kast met gesigneerde wielershirts. Hij heeft zijn shirtcollectie in vijf jaar opgebouwd.
Jacques Burremans voor zijn kast met gesigneerde wielershirts. Hij heeft zijn shirtcollectie in vijf jaar opgebouwd. (Foto: )

Verzamelaars: Wielershirts met handtekeningen

Elke maand gaan we op bezoek bij een Roosendaler die iets verzamelt. We kijken naar de verzameling, maar ook naar het verhaal dat er achter zit. In deze aflevering bekijken we de honderden wielershirts van Jacques Burremans.

Door Michel Musters

De passie voor wielrennen zat er bij Jacques al van jongs af aan in. "Als kind deed ik samen met mijn achterbuurjongen aan de sport. Ik was echter een jaar ouder en moest naar een ander segment. Toen hoefde het van mij niet meer. Hij is nog beroepsrenner geworden." Het bloed kroop echter waar het niet gaan kon en Jacques is alle uitslagen bij gaan houden. "Ik heb alle uitslagen die vanaf 1880 zijn vastgelegd verzameld en bijgehouden. Eerst op een typmachine, toen op de Commodore 64 en uiteindelijk op de pc." Op zijn computer laat hij map na map zien: talloze documenten met alle uitslagen van wereldwijde beroepsrenners. Al die kennis is hem goed van pas gekomen, bijvoorbeeld voor een gepubliceerd boek '100 Jaar Wegrenners', waarin al zijn opgedane informatie te vinden is. Hij heeft zelfs nog gewerkt bij Infostradasports, dat data over diverse sporten leverde aan de Nederlandse pers, als specialist in wielrennen.

Naast al die informatie, tijdschriften en allerlei foto's ("misschien wel 150.000 stuks"), is Jacques sinds een jaar of vijf ook gesigneerde wielershirts gaan verzamelen. "Ik heb nu zo'n vijfhonderd shirts, waarvan zo'n driehonderd gesigneerd zijn. Ik ga allerlei wedstrijden af, daar zijn vaak oud-wielrenners aanwezig. Toen mijn vrouw en ik met de camper op vakantie gingen, bijvoorbeeld in Frankrijk of Spanje, zocht ik van te voren ook adressen van oud-wielrenners op. Die vonden het vaak hartstikke leuk als ik jaren na hun carrière langskwam voor een praatje, een foto en natuurlijk een handtekening op het shirt. Zo kwam ik op bezoek bij de negentigjarige André Darrigade, die in 1959 het wereldkampioenschap won." Ook bij de broertjes Andy en Fränk Schleck ging hij langs. Maar hij hoeft niet per se ver weg: deze zomer tijdens de Draai van de Kaai stond Jacques nog voor het RBC-stadion om Mathieu van der Poel te ontmoeten. "Allemaal maken ze graag even tijd."

De wielersport is voor Jacques een echte passie. "De wielerbacil zit er nu eenmaal in en die gaat er niet meer uit. En als ik het doe, doe ik het meteen grondig." Zijn vrouw Lia vindt het ook helemaal prima. "Nu ik met pensioen ben is het ook een fijne manier om mijzelf bezig te houden." Jacques zelf praat met bescheidenheid over zijn kennis, maar een anekdote geeft wel aan dat zijn passie voor de sport gewaardeerd wordt. "Ik was bij de lancering van een boek over Hennie Kuiper, waar ik nog correctiewerk voor heb verricht. Ik nam mijn boek '100 Jaar Wegrenners' mee om aan Kuiper te geven. Uiteindelijk stond hij op de lancering van zijn eigen boek vooral daar in te kijken, samen met andere renners. Dat is toch prachtig."

Meer berichten