Foto: Ewald Sieben

Column Ewald Sieben: Minachting

Dat ik geen fan ben van de gele hesjes wist u al.

Mijn ergernis is intussen afschuw geworden. Hoe onbeschoft ben je als je de uitgestoken hand van een breed lachende minister president weigert omdat je 'op dat moment even geen respect voor de man hebt'.

Een ander geel hesje gunde de premier zelfs geen blik waardig en liep al telefonerend langs hem het torentje binnen. Van mij had Rutte ze meteen mogen laten doorlopen de hofvijver in.

Wie zijn die lui? Zijn ze van een politieke partij of vakbond? Tweemaal nee. Wie vertegenwoordigen ze dan wel?

Wat willen ze? Dat ze het zelf niet weten. Negeren die handel. Wat dit geval heel pijnlijk duidelijk maakt is hoe het gesteld staat met de normen en waarden in onze samenleving.

Je mag vinden wat je wilt van onze premier, maar hij nodigt iedereen uit die publiekelijk schreeuwt om aandacht. Daar verdient hij op zijn minst respect voor. Wat kom je er anders doen?

Ik hoop waarachtig dat de 'achterban' zich distantieert van dit zootje ongeregeld. Het is allemaal begonnen met Hans Spekman. Die begreep ook niet dat je in de Tweede Kamer – ons hoogste democratisch orgaan waar onze volksvertegenwoordigers met elkaar in debat gaan – niet met een uitgelebberde trui achter het spreekgestoelte gaat staan. Dat lijkt eerlijk, maar je beledigt je toehoorders.

'Ik hoef me voor jullie toch niet op te tutten?' Nee, doe dat vooral niet, als je het tenminste ook niet erg vindt dat we niet luisteren. Spekman is tegenwoordig directeur van het Jeugdeducatiefonds en loopt er nog steeds als een voddenbaal bij. Ik hoop dat 'persoonlijke presentatie' niet onder zijn opvoedkundige taken valt. Anders zit onze jeugd straks overal voor spek en bonen bij.

Meer berichten